Het leek opeens of er iets was veranderd. Kwam het door de almaar terugkomende herinneringen? Zorgde het nu weer onvergetene ervoor dat ik me anders voelde, dat mijn gevoelens veranderden? Omdat het perspectief aan het verschuiven was, omdat alles in een ander licht kwam te staan, omdat mijn wereld weer steeds minder plat begon te worden.
Er was in het hier en nu weer leven, op allerlei plekken. Groeiend, schijnend, kloppend, schrijnend. Er leek zich een toekomst te ontvouwen, een toekomst die het verdiende om geleefd te worden. En het verleden, als ondergrond, als bodem voor al wat is, dat kwam terug, steeds meer, steeds verder, steeds dieper.
Het vloeide, maar het kreeg ook vorm. Als een vrouw die tijdens haar zwangerschap toch ook gewoon ongesteld blijft worden. Gewoon ongewoon. Soms leek het zichtbaar te worden, soms zelfs tastbaar. Maar ik kon er nog niet veel mee doen. Ik kon er nog niet veel aan doen. Er was nog niet genoeg neergedwarreld. Toch wilde ik het, toch wilde ik het fundament voelen, ik wilde het zijn, samen met haar.
Niet dat ze vluchtte. Maar het kreeg wel iets vluchtigs, iets wat vervloog als ik er naar giste. En ergens in die vervliegende vluchtigheid was heel af en toe een glimp van besef, van weten. Omdat ik net even wat meer vochtigheid rond haar ogen zag. Maar wat was het?
Hoe graag ik het ook wilde, ik kon mijn volledige aandacht er niet op blijven vestigen. Het leven begon zijn normalere beloop weer te krijgen, mijn buitenkant weerhield me niet meer om weer wat meer deelnemer te worden aan de almaar doordraaiende wereld daarbuiten. Maar nog meer was er het besef dat het nu goed was, dat ik me goed voelde, dat ik dank zij haar nu eindelijk de moed en de kracht leek te vinden om weer daar te durven gaan waar ik nooit meer naartoe had gewild. In mijn eigen herinneringen, maar ook in het echte leven.
Want ik had ook de deur naar de familie van Rianne met een sterk staaltje metselwerk helemaal dichtgemaakt. Haar ouders, haar broertje, haar zusje... Maar ik had nog wat meer moed, en nog wat meer herleefde herinneringen nodig om dat echt aan te durven, om die deur weer helemaal open te hakken. Ik ging eerst maar weer eens voorzichtig verder met wat voorbereidende werkzaamheden. Want zonder het gevoeld te hebben...
